Poematy runiczne to jedno ze źródeł które należy znać, jeśli chcemy pracować z runami. Jest to zbiór tekstów posiadających opisy poszczególnych znaków i ich magiczne odniesienia. By jednak zrozumieć aspekt magicznych właściwości run musimy również poddać poematy interpretacji, oraz zrozumieć warunki które opisują. Rozróżniamy trzy poematy, które różnią się nieznacznie od siebie ale z grubsza zachowują ten sam sens: staroangielski, staronordycki oraz staroislandzki. Jeśli chodzi o futhark starszy to w całości pojawia się on jedynie w wersji staroangielskiej. Powstanie poniższych tekstów datuje się na ok. X wiek – staroangielski, staronorweski ok. XII wiek i staroislandzki na ok. XV wiek.

FEHU (pieniądze, bydło, dobrobyt)
Staroangielskie: Feoh
Staronordycki: Fe
Staroislandzki: Fe

POEMAT ANGLO-SAKSOŃSKI
Bogactwo jest dobrem dla wszystkich ludzi;
lecz każdy mąż dzielić się nim musi,
jeśli chce zdobyć uznanie w oczach Pana,
co zna przyszłość.
POEMAT ISLANDZKI
Bogactwo to źródło niezgody między krewnymi
i ogniem na morzu
i ścieżką wiedźmich tajemnic.
Złoto szlachetnych
POEMAT STARONORDYCKI
Bogactwo jest niezgodą wśród bliskich;
wilk żyje w lesie.

Fehu oznacza dostatek, bydło, pieniądze. Jest to pierwotny ogień napędzający działanie i powstanie tego, co nas otacza. Chcąc zmienić niekorzystny dla nas los, musimy wyzwolić się z ograniczeń i zobowiązań. Fehu uczy nas, że za każdą pracę należy nam się zapłata. By w pełni korzystać z energii tej runy, musimy zrozumieć co jest dla nas prawdziwym bogactwem, a co jedynie narzędziem do jego osiągnięcia.

URUZ (tur, mżawka, żużel)
Staroangielski: Ur
Staronordycki: Ur
Staroislandzki: Ur

POEMAT ANGLO-SAKSOŃSKI
Tur jest dumny i ma wielkie rogi;
silnym jest zwierzęciem i rogami walczy;
wielki i wspaniały strażnik wrzosowisk.
POEMAT STAROISLANDZKI
Mżawka lamentem jest chmur
oraz uszczupleniem zbiorów.
Nienawidzą jej pasterze.
Cień mędrca.
POEMAT STARONORDYCKI
Żużel ze złego jest żelaza;
Renifer często biega po zamarzniętym śniegu.

Uruz to wytrwałość i siła rządząca w naturze. Tur, czy renifer są synonimami władcy wrzosowisk i lasów – siła witalna. Mżawka jest zjawiskiem atmosferycznym, które jest niekorzystne dla ludzi i zbiorów – siła natury. Żużel, materiał którego należało się pozbyć w celu uzyskania dobrej jakości żelaza (często poprzez wielokrotne przetapianie i kucie) – wytrwałość w działaniu.

THURISAZ (cierń, Olbrzym)
Staroangielski: Thorn
Staronordycki: Thurs
Staroislandzki: Thurs

POEMAT ANGLO-SAKSOŃSKI
Ciernie są niezwykle ostre,
wrogiem są każdemu rycerzowi w dotyku,
ciężko jest w nich wysiedzieć.
POEMAT STAROISLANDZKI
Gigant jest torturą dla kobiet,
na skalistych zboczach mieszka
mężem jest olbrzymki.
Saturn władca thingu.
POEMAT STARONORDYCKI
Gigant przyczyną udręki kobiet;
w nieszczęściu niewielu jest pogodnych.

Thurisaz w wersji staroangielskiej oznacza cierń, co może świadczyć o bólu, niewygodzie, a w efekcie końcowym zakażeniu. W przypadku wersji staronorweskiej i staroislandzkiej mowa tutaj o Gigantach. Ludzi przed Gigantami chronił bóg Thor (stąd prawdopodobnie częste skojarzenia z tym bogiem, kiedy mamy do czynienia z interpretacją tego znaku). Pokonaj przeszkodę stojącą na twojej drodze, która Ci zagraża i przeszkadza.

ANSUZ (usta, ujście rzeki, As - Bóg)
Staroangielski: Os
Staronordycki: Oss
Staroislandzki: As

POEMAT ANGLO-SAKSOŃSKI
Usta są źródłem mowy,
filarem mądrości i zadowoleniem mędrców,
błogosławieństwo i radość każdego rycerza.
POEMAT STAROISLANDZKI
As najstarszym ojcem,
król Asgardu i władca Valhalli.
Jowisz, dowódca
POEMAT STARONORDYCKI
Ujście rzeki jest początkiem drogi;
pochwa jest źródłem miecza.

Runa związana z Odynem – bogiem poezji, mowy i magii. Voluspa, rozpoczynająca Eddę, mówi również o tym, że Odyn jest tym bogiem, który dał ludziom oddech. Ansuz możemy również łączyć z postacią Heimdalla, który to runy i wiedzę o nich zaniósł ludziom jako dar bogów – mądrość i przekazanie wiedzy.

RAIDO (jazda konna, podróż)
Staroangielski: Rad
Staronordycki: Raeidh
Staroislandzki: Reidh

POEMAT ANGLO-SAKSOŃSKI
Podróż jest łatwa,
dla każdego kto w domu pozostaje.
Odwagi dodaje temu, co szlaki wielkie przemierza,
na grzbiecie dzielnego rumaka.
POEMAT STAROISLANDZKI
Jazda to radość jeźdźców
i szybka podróż
i trud rumaka. Podróż wodza.
POEMAT STARONORDYCKI
Jazda najbardziej męczy konia;
Władca zapomniał o najlepszym mieczu.

Raido uczy nas, że nie wszystko jest tak łatwe jak może się wydawać patrząc z roli obserwatora. Na tym polega różnica między teorią, a praktyką. Jest to również aspekt podróży i tego, że każda wymaga również odpoczynku. Jeśli zapomnimy o tym, dojdziemy do momentu w którym nie będziemy w stanie wykonać kolejnego kroku. Również mając na swoich barkach za dużo obciążenia (problemy, obowiązki itd.), podróż również będzie ciężka i mozolna.

KENAZ (pochodnia, wrzód)
Staroangielski: Cen
Staronordycki: Kaun
Staroislandzki: Kaun

POEMAT ANGLO-SAKSOŃSKI
Pochodnia jest jasnym płomieniem,
co lśni i rozjaśnia mrok.
Chroni miejsce wypoczynku władcy.
POEMAT STAROISLANDZKI
Wrzód udręką jest dla ludzi
i bolącym miejscem
i przyczyną rozkładu.
Król plag.
POEMAT STARONORDYCKI
Wrzód jest udręką dla dzieci;
śmierć sprawia, że ciało blednie.

Kenaz jest symbolem ognia, który uważa się za jeden z najważniejszych żywiołów w mitologii północnej (to od niego wszystko się zaczęło). Ten znak runiczny interpretować można również jako płomień, który rozświetla mrok i odkrywa przed nami to, co chowało się w cieniu. To bezpieczeństwo, oraz wiedza. Kenaz ma także związek z działaniami rytualnymi, ochronnym oraz oczyszczającym – odpędzanie złych duchów, chorób (w tym również czysto fizyczny aspekt dezynfekcji ogniem trudno gojących się i ropiejących ran – stąd penie wzmianka o wrzodzie).

GEBO (prezent, dar)
Staroangielski: Gyfu

POEMAT ANGLO-SAKSOŃSKI
Hojność przynosi zaufanie i cześć,
co jest podporą władców.
Daje pomoc i utrzymanie mężom,
którym brakuje wszystkiego.

Gebo, czyli krótko mówiąc wymiana. W mitologii jednym z najważniejszych, opisanych, darów jest samoofiarowanie Odyna, który zawisł na drzewie Yggdrasil na 9 dni i nocy. Odyn oddał również jedno swoje oko, w zamian za napicie się ze studni mądrości. Każdy dar jest ceną za którą otrzymujemy coś w zamian. Chcąc coś otrzymać, musimy również dać też coś od siebie.

WUNJO (radość)
Staroangielski: Wenne

POEMAT ANGLO-SAKSOŃSKI
Rozkoszy doświadcza ten,
co nie zna cierpienia, smutku ani lęku
i ten co dobrobyt, szczęście
i wystarczająco dobry dom posiada

Wunjo jest nauką skupiania się na pozytywnych aspektach życia. Uczy cieszenia się chwilą i tym co mamy. Niemniej jednak nie oznacza braku ambicji. Uczmy się czerpać radość i naukę z sytuacji, w której jesteśmy, i wyciągajmy wnioski na przyszłość. Dzięki temu będziemy móc swobodnie robić krok do przodu – stąd często ta runa interpretowana jest jako aspekt zawodowy.

HAGALAZ (grad)
Staroangielski: Haegl
Staronordycki: Hagall
Staroislandzki: Hagall

POEMAT ANGLO-SAKSOŃSKI
Grad jest najbielszym z ziarnem;
Wirując spada z wysokiego nieba
w podmuchach wiatru 
i w wodę się potem zmienia
POEMAT STAROISLANDZKI
Grad zimnym jest ziarnem
i deszczem ze śniegiem
i chorobą dla węży.
Grad dowódca
POEMAT STARONORDYCKI
Grad jest najzimniejszym z ziaren;
Chrystus stworzył stary świat.

Hagalaz to symbol przemiany, zniszczenia, ale również tworzenia. To przeszłość, która musi przeminąć, by przyszłość mogła się ukształtować. Tak jak grad topnieje i zamienia się w wodę, tak i my powinniśmy pozostawić za sobą pewne rzeczy, by móc iść dalej. Sam grad jest również symbolem twardego ziarna, które spadając na ziemie, niszczy to co słabe, by w miejscu tego, mogło powstać nowe. Islandzką wzmiankę o Chrystusie można interpretować jako postać Odyna, który stworzył świat, lub po prostu jako bogów którzy wykreowali miejsce w którym żyjemy.

NAUTHIZ (konieczność, potrzeba, ostateczność)
Staroangielski: Nyd
Staronordycki: Naudhr
Staroislandzki: Naudh

POEMAT ANGLO-SAKSOŃSKI
Kłopoty są udręką dla serca;
choć w nim źródło ich rozwiązań
dla wszystkich tych,
rozważnych zawczasu.
POEMAT STAROISLANDZKI
Przymus smutkiem jest niewolnicy
i trudnym wyborem
i uciążliwą pracą.
Czyny Niflungów.
POEMAT STARONORDYCKI
W potrzebnie niewielki jest wybór;
nagi człowiek zamarznie na mrozie.

Nauthiz jest dla nas nauką która mówi, że problemów nie można pozostawić na później. Wszystko należy rozwiązywać, w miarę możliwości, szybko. Pozostawienie ich spowoduje jedynie spiętrzenie zmartwień i problemów. Przesłaniem tej runy jest stwierdzenie, że potrzeba rodzi rozwiązanie. Z każdego, nawet najtrudniejszego problemu, jest wyjście. Na końcu tej drogi znajdziemy spokój.

ISA (lód)
Staroangielski: Is
Staronordycki: Is
Staroislandzki: Iss

POEMAT ANGLO-SAKSOŃSKI
Lód jest zimny i niezmiernie śliski;
połyskuje jak szkło i podobny jest do klejnotów;
podłoga kuta przez mróz jest piękna,
gdy na nią patrzeć.
POEMAT STAROISLANDZKI
Lód jest powłoką rzeki 
i grzbietem fal
i zniszczeniem dla straconych.
Władca lodu.
POEMAT STARONORDYCKI
Lód zwany bywa szerokim mostem;
ślepy potrzebuje przewodnika.

Lód jest pięknym, ale i niebezpiecznym stworzeniem natury. To pokrywa jeziora stabilna i krucha, pod którą tętni życie. Nie wszystko co widzimy, jest takie w rzeczywistości. Stąpając po lodzie łatwo jest upaść. Isa to również przesłanie, że to co uśpione pod lodowym płaszczem odżyje, gdy lód roztopi słońce, lub pogrąży się w nicości, skute po wieki. Ta runa uczy nas, że czasem potrzebne jest skupienie się na sobie i wewnętrznym dialogu, pogrążonym w ciszy i spokoju. Jednak jeśli ten stan potrwa za długo grozi nam zatopienie się w głębinach smutku i depresji.

JERA (plon, rok)
Staroangielski: Ger
Staronordycki: Ar
Staroislandzki: Ar

POEMAT ANGLO-SAKSOŃSKI
Lato to radość dla ludzi,
gdy Bóg, król nieba sprawia ziemi ból
by z niej wydobyć owoce dla biednych i bogatych.
POEMAT STAROISLANDZKI
Zbiory dobrodziejstwem są dla człowieka
i dobrym latem
i dojrzewającym polem.
Obfity rok.
POEMAT STARONORDYCKI
Obfitość dobrodziejstwem jest dla ludzi;
Frodi znany jest z hojności.

Jera jest runą symbolizującą ruch, plony i wirujące życie. Jeśli uznamy, że cisza i stagnacja runy Isa jest symbolem zimy, to jera zdecydowanie symbolizuje lato. To czas pełen radości i nagrody za wykonaną pracę – zbieranie plonów. Jera mówi również o tym, że nawet podczas urodzajnych zbiorów należy pozostawić też coś na trudniejszy czas (zbiory gromadzone na zimę, które pomagały przetrwać do kolejnego lata). Można uznać tą runę jako moment odpoczynku i nagrodę za wykonaną pracę, ale pamiętajmy by nie roztrwonić wszystkiego.

IWAZ (cis)
Staroangielski: Eoh
Staronordycki: Yr
Staroislandzki: Yr

POEMAT ANGLO-SAKSOŃSKI
Cis jest drzewem o chropowatej korze,
głęboko i mocno w ziemi siedzi,
korzenie ma mocne,
strażnikiem jest ognia i radości w majątku.
POEMAT STAROISLANDZKI
Cis giętkim jest łukiem
i kruchym żelazem
i wielkim uderzeniem strzały.
Łuk Ynglingów.
POEMAT STARONORDYCKI
Cis najzieleńszym jest w zimie drzewem;
nie sypie iskrami gdy się pali.

Cis symbolizowany przez tą runę, jest rośliną bardzo istotną w życiu Skandynawów. To właśnie z niego wyrabiano łuki, które wykorzystywane były podczas polowań na zwierzynę. W niektórych podaniach za Yggdrasil uważa się właśnie cis. Ta roślina sadzona była również na cmentarzach. Ten fakt i aspekt polowania sprawił, że iwaz łączony był również ze śmiercią. Rozważając to jednak zauważmy, że zabita zwierzyna dawała pożywienie dla wszystkich domowników, a sadzenie cisu przy grobach miało chronić przed powrotem dusz na ziemie, oraz (ze względów toksycznych) chroniła groby przed dzikimi zwierzętami. Mając na uwadze również wzmiankę o strażniczych właściwościach ognia (który chroni domostwo) możemy śmiało powiedzieć, że jest to runa obronna i ochronna. Jako, że posiada również połączenie z Yggdrasilem, może być również symbolem równowagi i naszego wewnętrznego kręgosłupa, który trzyma nas w pionie jak pień Yggdrasil trzyma 9 Światów.

PERTHO (niespodzianka, przeznaczenie, gra)
Staroangielski: Peorth

POEMAT ANGLO-SAKSOŃSKI
Pertho źródłem jest rozrywki
i zabawy dla możnych,
którzy razem siedzą w biesiadnej sali.

Pertho jest runą która utożsamia los i łut szczęścia, ze względu na to że jest powiązana z grą (podania nie określają dokładnie jakiego rodzaju jest to gra – szachy, kości, czy strzelanie z łuku). Tak czy inaczej jest źródłem rozrywki, ale również i losem. Stąd często połączenie tego znaku z postaciami trzech Norn, które tkają nić ludzkiego życia, splatając je w nieoczekiwane zbiegi okoliczności, lub zakańczając je w sposób jednoznaczny (jak przegrana w grze).

ALGIZ (święte miejsce, łoś, ochrona)
Staroangielski: Eolh
Staronordycki: Yr
Staroislandzki: Yr

POEMAT ANGLO-SAKSOŃSKI
Eolh-turzyca znajdziesz na bagnach;
w wodzie rośnie i rany duchowe zadaje,
krwią pokryje się każdy mąż który ją dotknie.

Algiz symbolizuje łosia, ochronę (stąd często łączenie jej z rogami łosia, których zwierzę używa właśnie do obrony), oraz roślinę rosnącą na bagnach z której prawdopodobnie wyrabiano coś na wzór papirusu. Jest to runa, która w interpretacji budzi wiele sprzeczności, ale wiadomo na pewno, że należy obchodzić się z nią ze szczególną delikatnością. Bądźmy więc ostrożni podejmując decyzje i dokonując zmian, których nie jesteśmy pewni. Algiz często łączy się również z boską ingerencją w nasze życie, oraz przyzwoleniem do działania.

SOWILO (słońce, zwycięstwo)
Staroangielskie: Sigel
Staronordyckie: Sol
Staroislandzkie: Sol

POEMAT ANGLO-SAKSOŃSKI
Słońce radością jest dla żeglarzy,
gdy na połowy się wybiorą,
póki morskie fale nie zawrócą ich na ląd.
POEMAT STAROISLANDZKI
Słońce tarczą jest chmur
i błyszczącym promieniem co niszczy lód.
Potomek zwycięzcy.
POEMAT STARONORDYCKI
Słońce jest światłem świata;
chyle czoła przed boskimi prawami.

Sowilo jest runą symbolizującą słońce. Jako, że tereny dalekiej północy od zawsze związane były z trudnymi warunkami atmosferycznymi, słońce było dla dawnych ludów oznaką zwycięstwa, ciepła, bezpieczeństwa i przede wszystkim światła. Poemat staroislandzki świetnie obrazuje zwycięską walkę z trudnymi warunkami atmosferycznymi – promienie słońca roztapiają lód. Gdy wychodziło słońce można było wyruszyć na połów ryb, plony wzrastały, a sam jego blask był jak błogosławieństwo od Bogów. Jako że w mitologii skandynawskiej słońce ma charakter męski, sowilo ma również związek z płodnością i działaniem.

TIWAZ (Tyr)
Staroangielski: Tir
Staronordycki: Tyr
Staroislandzki: Tyr

POEMAT ANGLO-SAKSOŃSKI
Tiwaz gwiazdą jest przewodnią;
dobrze jest być wiernym władcy,
Rozświetla mrok nocy i nigdy nie zawodzi.
POEMAT STAROISLANDZKI
Tyr jednorękim bogiem
i pozostałością wilka
i księciem w świątyni.
Władca. Mars.
POEMAT STARONORDYCKI
Tyr jest jednorękim bogiem;
kowal często sam dmucha w ogień.

Tiwaz to runa o silnym, męskim, charakterze. Związana jest z Tyrem – bogiem walki, który zawsze wspierał ludzi prawych. Stąd również połączenie tego znaku z honorem, walką, lojalnością i sprawiedliwością. W dawnych czasach były to święte zasady, które pozwalały przeżyć, a brak którejś z nich mógł prowadzić do przegrane i do osłabienia całego społeczeństwa. Tiwaz to również nauka trudnych wyborów, oraz podążanie w zgodzie z własnymi zasadami.

BERKANO (brzoza, gałązka)
Staroangielski: Beorc
Staronordycki: Bjarkan
Staroislandzki: Bjarkan

POEMAT ANGLO-SAKSOŃSKI
Brzoza nie posiada owoców,
rozrasta się jednak z liści.
Zdobne i wspaniałe są jej gałęzie,
koronę wznosi i rozpościera ku niebu.
POEMAT STAROISLANDZKI
Brzoza to liściasta gałązka
i małe drzewko i pełne świeżości krzew.
Obrońca. Jodła.
POEMAT STARONORDYCKI
Brzoza ma najzieleńsze liście ze wszystkich drzew;
Loki miał szczęście w swych oszustwach.

Brzoza, którą reprezentuje runa Berkano, była symbolem ochrony przed złymi duchami. Jest również utożsamiana z pięknem, zdrowiem i płodnością, czego dowodem mają być jej soczyście zielone liście które symbolizują zdrowe i płodne drzewo. Jako, że brzoza nie posiada owoców, jest również symbolem tego, że nawet bez nich można się rozwijać i wzrastać. Berkano to także aspekt kobiecości i matki – to mała gałązka, która wzrasta i pnie się ku niebu. Jest to zalążek który z czasem przynosi wielkie zmiany. To również światło, które pokazuje nam nowe rozwiązania problemów. Brzoza, jest również symbolem wewnętrznej siły, która w nas drzemie – jako drzewo delikatne, lecz giętkie i wytrzymałe.

EHWAZ (koń)
Staroangielski: Eh

POEMAT ANGLO-SAKSOŃSKI
Koń jest radością książąt
i szlachty rumak potężne ma kopyta,
bogaty w siodle nie szczędzi mu pochwał,
jest wygodą dla podróżnych.

W przypadku tej runy, mamy tutaj do czynienia z relacją koń – jeździec. Od razu na myśl przychodzi skojarzenie współpracy. Takie właśnie przesłanie posiada ten znak. Koń służył jako transport, pomoc na roli - dobrobyt, czy jako towarzysz wojny – od niego zależało życie dosiadającego go jeźdźca. Najbardziej znanym koniem w mitologii skandynawskiej jest ośmionożny rumak Sleipnir – koń Odyna. To właśnie na nim Odyn przemierzał nieboskłon, wędrując po świecie. Jak widać, Ehwaz, jest dla nas informacją, że praca zespołowa i wspólne zrozumienie pozwoli osiągnąć zamierzony cel. Jeśli zaburzymy energię tego znaku, nie będziemy w stanie osiągnąć niczego. Bo gdzie dojedzie jeździec, który nie umie zapanować nad swoim koniem?

MANNAZ (człowiek)
Staroangielski: Man
Staronorweski: Madhr
Staroislandzki: Madhr

POEMAT ANGLO-SAKSOŃSKI
Człowiek radosny szanowany jest wśród innych;
każdy jednak może zawieść zaufanie.
Gdy Pan zapragnie jego zagłady,
ciało ziemi zostanie oddane.
POEMAT STAROISLANDZKI
Człowiek radością dla człowieka
i częścią ziemi
i zdobicielem okrętów.
Książę wśród ludzi.
POEMAT STARONORDYCKI
Człowiek jest siłą ziemi;
potężne są szpony jastrzębia.

Mannaz to kwintesencja człowieczeństwa. To dobro, kreatywność, przyjaźń, radość w gronie przyjaciół, działanie na rzecz innych ludzi, czy wsparcie bliskich. Człowiek jest źródłem radości dla drugiego człowieka. Należy jednak pamiętać również o tej mniej przyjemnej stronie – chciwości, kłamstwie, złości, manipulacji, czy bólu jaki człowiek może zadać. Rozpatrując „ludzkie” aspekty zawarte w tym znaku, mamy pełny wachlarz emocji i czynów. Pamiętajmy więc, że człowiek może być największym przyjacielem, ale również najbardziej zażartym wrogiem.

LAGUZ (woda)
Staroangielski: Lagu
Staronordycki: Logr
Staroislandzki: Logr

POEMAT ANGLO-SAKSOŃSKI
Ocean bezkresny jest dla ludzi,
gdy przemierzają go w kruchych łodziach,
fale morskie ich przerażają,
a głębiny morskie są nieujarzmione.
POEMAT STAROISLANDZKI
Woda jest wirującym strumieniem
i szerokim gejzerem
i domem dla ryb.
Książe jezior.
POEMAT STARONORDYCKI
Wodospad jest rzeką spadającą z wysokich gór;
a ozdoby są ze złota.

Laguz to kolejny reprezentant wielkich sił natury. Tak jak Sowilo reprezentuje spokój i słoneczny dzień, tak Laguz jest znakiem wprowadzającym chaos. To runa wody – żywioł, którego nie da się kontrolować. To sztorm na morzu, lub gładka tafla wody w której odbijają się chmury. Jest to również strumień, który z wielką siłą spada ze zbocza gór. Podobnie jak Ansuz, Laguz symbolizuje rzekę. Interpretowana jest jako runa wiedźm - wzmagająca komunikację, intuicję i pomagająca zobaczyć przyszłość.

INGWAZ (Ing – Frey)
Staroangielski: Ing

POEMAT ANGLO-SAKSOŃSKI
Ing największy wśród Duńczyków na wschodzie,
gdy na swoim rydwanie
odpłyną na wschód na grzbietach fal.
Heardingowie tak zwali swojego bohatera.

Ingwaz jest symbolem żyzności, wzrostu i dobrobytu. To kolejna runa symbolizująca koło roku. Pokazuje, że wszystko ma swój koniec, po którym rozpoczyna się kolejny cykl. Runa związana jest z bogiem Ing (jedno z imion Freya). Wśród ludów duńskich krążyła legenda o dziecku, które przypłynęło na łodzi wypełnionej dobrami. Został on królem, a po śmierci zwrócono go morzu, z którego przybył. Motyw ten sugeruje silny związek z cyklicznością życia.

ODALA (własność, dom, ojcowizna, rodzina)
Staroangielski: Ethel

POEMAT ANGLO-SAKSOŃSKI
Dobytek drogi jest każdemu człowiekowi,
gdy może on siedzieć w swym domu,
co słuszne i dobre jest w mnożeniu posiadania.

Odala to runa reprezentująca dom, rodzinę i miejsce w którym żyjemy. Już dla dawnych ludów miejsce urodzenia i więzy rodzinne były bardzo istotną rzeczą. Ta runa odnosi się do wartości związanych właśnie z domem rodzinnym i ojcowizną. Uczy nas, że posiadanie to nie wszystko, jeśli nie potrafimy korzystać z tego co mamy. Na nic nam rodzina w której panują kłótnie i waśnie, lub ziemia na której nie da się żyć. Odala pokazuje nam, że dobrobyt naszego domu i rodziny zależy od każdej jednostki ją budującej, oraz jej podejścia. Gdy wszystko jest na swoim miejscu, rodzina jest najlepszym wsparciem, a rodzinny dom największą ostoją. Pamiętajmy więc o swoich korzeniach i pielęgnujmy płomień ogniska domowego.

DAGAZ (dzień)
Staroangielski: Daeg

POEMAT ANGLO-SAKSOŃSKI
Dzień, chwalebne światło Stwórcy,
wysłane przez Pana;
ukochane jest przez ludzi,
źródłem jest nadziei i szczęścia dla bogatych i biednych,
Służy dobrze wszystkim.

Noc od zawsze była porą doby, którą traktowano jako czas niebezpieczny, w którym oddziałują złe moce. Noc kryje w sobie tajemnicę, grozę, niepewność. Dagaz jest pierwszym promieniem wschodzącego słońca, który wprowadza ulgę, nadzieję i radość nadchodzącego dnia. Dlatego też jest symbolem ochrony przed złem, w blasku którego milkną odgłosy nocy. Dagaz rozświetla nam horyzont i pokazuje jak szeroką drogę mamy przed sobą. Poranek to również czas świeżego spojrzenia na otaczający nas świat i początek nowego dnia, który daje nowe możliwości. Przełom pór roku, oraz zmiana pór doby, była od zawsze czasem mistycznym. Czasem w którym wszystko się zmieniało. Dagaz pokazuje również kolejny aspekt cykliczności natury i upływu czasu. 

Kiedy już zapoznaliście się z treścią poematów i ich krótką interpretacją, zachęcamy do własnej analizy i przemyśleń związanych z poszczególnymi znakami runicznymi. Dziękujemy również, jak zwykle, za Wasz czas! Mamy nadzieję, że informacje jakie tu znaleźliście, pomogą Wam w dalszej drodze poszerzania runicznej świadomości :-)