Czym są runy?
Runy to alfabet stworzony i używany przez ludy germańskie. Sama nazwa „run” oznacza tajemnicę, znak, szept. Najstarszy zapis runiczny pochodzi z ok. 150 r. n. e. Do ok. 650r. stosowano tzw. Futhark starszy, którego nazwa pochodzi od pierwszych sześciu liter – Fehu, Uruz, Thurisaz, Ansuz, Raido, Kenaz. Z czasem alfabet runiczny zaczął ulegać zmianą. Futhark starszy zacząć przekształcać się w tzw. futhark młodszy, który złożony był z 16 run. Okres przejściowy między starszym, a młodszym systemem miał miejsce od ok. 650 do 800r. Nowy sposób zapisu stał się powszechnie używany w handlu i dyplomatycznych kontaktach. Młodszy futhark dzieli się również na dwie odmiany – duńską (długogałązkową) i szwedzko – norweską (krótkogałązkową).
Skupmy się jednak na futharku starszym. Jest to system 24 znaków, podzielony na trzy Atty (Aettir – staronorweskie słowo „osiem”). Każda z nich poświęcona jest innemu opiekunowi, którego runa jest na początku grupy. Pierwsza ósemka to Aettir Frey i Freya (bliźniaczy bogowie odpowiedzialni za obfitość, płodność i rozkosz). Nad drugą ósemką pieczę sprawuje Heimdal (strażnik tęczowego mostu Bifrost, wiodącego do Asgardu – świata Bogów). Ostatnia grupa, to ósemka Tyra (boga wojny).

Aettir Freya (żywioł ziemi) -  wiedza o bezpieczeństwie i dobrobycie.
Fehu, Uruz, Thurisas, Ansuz, Raido, Kenaz, Gebo, Wunjo

Aettir Hagalaz (żywioł wody) - uczy tego jak dokonywać zmian i szukać swojego celu w życiu.
Hagalaz, Nauthiz, Isa, Jera, Eihwaz, Perdo, Algiz, Sowelo

Aettir Tyra (żywioł ognia) - nauka ucząca zaangażowania i działania dla dobra innych.
Tiwaz, Berkano, Ehwaz, Mannaz, Laguz, Ingwaz, Dagaz, Odala

Skąd wzięły się runy?
Jak głosi Edda, Bóg Odyn poświęcił swoje jedno oko, dając je Mimirowi (mędrzec posiadający źródło mądrości u korzeni drzewa Yggdrasil). W zamian za to, Odyn mógł napić się z jego magicznej studni. Następnie Najwyższy ofiarował sam siebie, sobie samemu, wieszając się na Yggdrasillu na dziewięć dni i nocy, przebity własną włócznią Gungnir (włócznia która zawsze trafiała do celu, stąd jej nazwa która oznacza „Niezachwiana”). Dzięki temu Odyn posiadł wiedzę o  osiemnastu magicznych pieśniach i dwudziestu czterech znakach runicznych, w zamian za swoje poświęcenie.
Futhark, zgodnie z wierzeniami, nie jest więc tylko alfabetem służącym do zapisów. Jest przede wszystkim źródłem wiedzy o otaczającym nas świecie. Każda runa to nauka, informacja i wielki dar. Specyficzna budowa, każdego symbolu, to także silne promieniowanie kształtu. Dzięki temu runy mają również swoje świetne zastosowanie pojedynczo – jako symbol lub talizman. Warto tutaj wspomnieć, że runy możemy podzielić również na dwie grupy – energetyczną i magnetyczną. Pierwsza daje osobie siły i energii, natomiast druga wymaga od nas włożenia wysiłku i wykorzystania swoich pokładów energetycznych.

Runy energetyczne
Uruz, Thurisas, Ansuz, Raido, Kenaz, Hagalaz, Nauthiz, Perdo, Berkano, Ehwaz, Dagaz, Odala
Runy magnetyczne
Fehu, Gebo, Wunjo, Isa, Jera, Eihwaz, Algiz, Sowelo, Tiwaz, Mannaz, Laguz, Ingwaz

Podczas pracy dywinacyjnej z runami możemy mówić o występowaniu pozycji prostej i odwróconej (gdzie pozycja odwrotna sugeruje minusowe znaczenie danego symbolu, lub osłabienie jakiegoś aspektu naszego życia). Wśród 24 run mamy jednak 9 znaków, które są nieodwracalne, co oznacza że zawsze ich pozycja wygląda tak samo. Te 9 run to symbole „Dziewięciu Światów” mitologii germańsko – skandynawskiej.
Jak interpretować runy proste i odwrócone? Jest kilka szkół, ale tak naprawdę każdy z nas wypracowuje swoją własną ścieżkę i sposób na komunikowanie się z runami. Możemy „umówić” się z nimi, że interpretujemy wszystkie znaki w pozycji prostej (bez względu na ich pozycję w rozkładzie), a ich negatywne aspekty zależeć będą od innych run jakie wyszły – interpretacja całościowa. Jeśli przyjmiemy jednak system „proste – odwrócone” pojawia się pytanie „co z runami nieodwracalnymi?”. W przypadku kart mamy problem rozwiązany - ilustracja. Natomiast w przypadku pracy z kamieniami możemy mieć już kłopot. Wtedy musimy skonstruować nieodwracalną runę tak, by była np., niesymetryczna - co ułatwi nam określenie w jakiej pozycji się znajduje. Istnieją również twierdzenia, że runy nieodwracalne nie mają swojej „ciemnej strony”… bo nie da się ich odwrócić.
Każdy z nas musi znaleźć swój własny sposób w jaki będzie z runami rozmawiać. Z czasem nasza intuicja rozszerzy się tak, że nie będziemy mieli wątpliwości co runy chcą nam przekazać.

Runy nieodwracalne
Gebo – Asgard (wyższe „ja”)
Hagalaz – Helheim (niższa mentalność)
Nauthiz – Utgard (niże „ja”)
Isa – Niflheim (iluzja)
Jera – Midgard (samoświadomość)
Eihwaz – Swartalfaheim (niższy astral)
Sowelo – Alfheim (wyższy astral)
Ingwaz – Wanaheim (wyższa mentalność)
Dagaz – Muspellheim (kosmiczna energia)

Jak więc głosi Edda, Futhark to system 24 znaków. Jednak w latach 70-tych XX wieku, pojawił się 25 znak zwany Wyrd (co oznacza przeznaczenie, los). Runa Wyrd (zwana także „Pustą Runą”) znalazła wielu zwolenników. Należy jednak pamiętać, że jest to już modyfikacja współczesna, która nie ma nic wspólnego z klasycznym Futharkiem. Samo słowo „runa” oznacza „znak”. Pustka natomiast znakiem nie jest. Poza tym należy pamiętać, że runy pierwotnie służyły do rycia na kamieniach, drewnie, lub metalu. Pusta runa nie ma więc racji bytu – nie da się wyryć pustki. Niemniej jednak ile ludzi, tyle upodobań i sposobów pracy. Jeśli ktoś czuję potrzebę pracy z 25 znakami ma do tego oczywiście jak największe prawo. Należy jednak mieć świadomość tego, że jest to „wynalazek”, który powstał stosunkowo niedawno.
Rozpoczynając swoją pracę z Runami musimy najpierw poznać ich znaczenie, historię związane z poszczególnymi znakami, a także znaleźć swój własny sposób komunikacji z nimi. Przy pracy wróżebnej runy oddziałują na siebie tworząc logiczny ciąg, który służy nam do przekazania pewnych informacji. Runy nie mówią nam co się stanie, ale co może się zadziać dzięki naszym aktywnym lub biernym działaniom. Prócz pracy wróżebnej Runy możemy wykorzystać również do wielu „magicznych operacji”. Do tego celu tworzymy bindruny, skrypty, palidromy, galdry czy znaki wiedźm. Ten sposób pracy to tworzenie „nowych” znaków poprzez połączenie run, nadając im zupełnie nową energetykę. Dzięki temu świadomie zmieniamy promieniowanie które będzie ukierunkowane na nasz cel. Należy jednak pamiętać, że nieumiejętne stworzenie takich znaków i brak wiedzy, może spowodować więcej szkody niż pożytku.

Wracając jednak do pracy mantycznej, możemy podzielić ją na trzy grupy:

1. Dywinacja prosta
Wróżenie polegające na wyciągnięciu jednej lub kilku run, w celu uzyskania odpowiedzi na nasze pytanie. Jest to technika, która traktuje nasze pytanie najbardziej powierzchownie, ale jest zarazem najbardziej bezpieczna. Dywinacja prosta świetnie sprawdza się również w sytuacjach kiedy szybko potrzebujemy porady, lub najzwyczajniej nie mamy miejsca i możliwości by „porozmawiać” z runami dłużej i bardziej dogłębnie. Do tego rodzaju dywinacji nie potrzebujemy również żadnych innych atrybutów, prócz oczywiście samych run.

2. Dywinacja szamańska
Jest to już bardziej zaawansowana forma pracy z runami. W tym celu potrzebujemy również dodatkowych atrybutów jak obrus (przeznaczony tylko do celów dywinacyjnych), świeca, kadzidło, grzechotka (lub dzwonek), runiczna różdżka. Praca szamańska to nawiązanie kontaktu nie tyle z samymi runami, co z Istotami za nimi stojącymi. Ważne jest więc, by podczas dywinacji szamańskiej nie pominąć na początku kwestii rytuału. Skoro podczas tej techniki nawiązujemy kontakt z Istotami Wyższymi, to po co nam fizyczne runy? Runy w tym przypadku służą jako nośnik informacji, ale przede wszystkim jako bariera ochronna przed zbytnią ingerencją Istot które stoją za symbolami.

3. Medytacja
Medytacja jest najbardziej niebezpieczną formą pracy runicznej. Jeśli nie jesteś doświadczonym adeptem w tej dziedzinie, polecam najpierw wprawienie się w dywinacji prostej, potem szamańskiej. Do medytacji nie potrzebujemy już fizycznie run. Jedyne rzeczy, jakie są nam niezbędne, to przedmioty do wykonania rytuału. Tutaj swoje pytania kierujemy bezpośrednio do Bogów. Swoją odpowiedź dają nam pod postacią jednej lub kilku run, które objawiają się nam podczas medytacji. Za naszą prośbę o pomoc będziemy musieli jednak zapłacić. To w jaki sposób i czym zapłacimy, jest już naszą indywidualną kwestią i „umową” z wyższymi Istotami. 

Tekst ten jest zaledwie początkiem rzeki zwanej "magią runiczną". W kolejnym wpisie przybliżę Wam znaczenie każdego z symboli.